ขุนเขาในม่านหมอก - ตอนที่2 เริ่มแผน/การพบกัน
บ้านปฐพีไพศาล
“พวกแกคิดว่าไอ้ขุนมันจะพาใครมาเป็นแฟนมันว่ะ?” เวหาหันมาถามน้องๆ
ผืนดินยืนจิบชาอยู่ตรงระเบียบฟังอยู่
“ผมว่าแฟนของเฮียขุน
ต้องเป็นเด็กในฮาเร็มแน่ๆ” ตะวันพูด
“อย่าบอกนะว่าเป็นยัยเอลี่อะไรนั่น”
ไฟพูดเสริม
“เฮียว่าไม่ใช่หรอก
ถ้าไอ้ขุนพาเอลี่มามันคงพามาหาคุณปู่นานแล้ว” ดินเดินมานั่งลงที่โซฟา
“ก็จริงอย่างที่เฮียดินพูด
ยัยเอลี่อยากจะมาเป็นสะใภ้บ้านเราจะตายไป เฮียขุนไม่พามาหรอก”
ตะวันหยิบขนมขึ้นมากิน
“งั้นเรามาคอยดูกันว่าผู้หญิงที่ไอ้ขุนจะพามาเป็นใคร”
ทั้งสี่คนหันมองกันยิ้มๆ
.
ไร่ม่านฟ้า
“ตื่นได้แล้วนะคะ
เช้านี้คุณหนูจะรับอะไรดีคะ?” ป้านิ่มขึ้นมาปลุกเธอเหมือนทุกวัน
“โจ๊กหมูกับน้ำส้มคั้นแล้วกันค่ะ”
หมอกเอ่ยตอบเสียงกึ่งหลับกึ่งตื่น
ม่านหมอกซุกตัวเข้าไปอยู่ในผ้าห่มอีกครั้งและหลับต่อ
เป็นจังหวะเดียวกับที่รถสปอร์ตของขุนเขาเข้ามาจอดหน้าบ้านพอดี
วันนี้เขาอารมณ์ดีเป็นพิเศษ คงไม่ต้องบอกนะว่าเพราะอะไร
“อรุณสวัสดิ์ครับคุณนิ่ม”
ขุนเขาทักทายป้านิ่มที่เดินออกมาต้อนรับ
“เรียกป้านิ่มเฉยๆก็ได้ค่ะ”
“ครับ
คุณม่านหมอกตื่นรึยังครับ?”
“ป้าขึ้นไปปลุกแล้วค่ะ
แต่สงสัยจะยังไม่ยอมตื่น คุณขุนเขาไปนั่งรอด้านในก่อนนะคะ”
ชายหนุ่มเดินตามป้านิ่มเข้าไปด้านใน
ป้านิ่มขอตัวไปทำอาหารเช้าในครัว
ทิ้งให้ขุนเขาอยู่ในห้องรับแขก เขาลุกเดินดูไปรอบๆห้อง
เขาอมยิ้มกับรูปถ่ายของม่านหมอกในสมัยเด็ก ยัยหมีผ้าเช็ดหน้าสีชมพู ^^
“ขอโทษนะคะ
ป้าลืมถามว่าคุณขุนเขาจะรับอาหารเช้าอะไรดีคะ?”
“อะไรก็ได้ครับที่คุณม่านหมอกทาน”
ป้านิ่มยิ้มรับแล้วเดินกลับเข้าไปในครัวอีกครั้ง
.
ขุนเขารีสอร์ท
“ขุนเขาล่ะ?”
เอลี่พาตัวเองมาหาชายหนุ่มแต่เช้า
แต่ไร้วี่แววเหลือแต่ปกรณ์เลขาที่นั่งอยู่หน้าห้องทำงาน
“นายน้อยไม่อยู่ครับ”
“เขาไปไหน!”
“ผมไม่ทราบ
นายน้อยไม่ได้แจ้งไว้ครับ” ปกรณ์สนใจงานตรงหน้าต่อ
เอลี่หัวเสียทันทีที่ไม่ได้รับคำตอบอย่างที่คาดหวัง
“งั้นฉันจะรอขุนเขาที่นี่”
เจ้าหล่อนนั่งรอบนโซฟาหน้าห้อง
“ตามสบายครับ”
.
ม่านหมอกค่อยๆลุกจากที่นอนหลังจากเธอนอนอิ่มเต็มที่แล้ว
จนลืมไปว่าวันนี้เธอมีนัดกับขุนเขาไว้
หญิงสาวขยี้ตาแล้วเดินไปเข้าห้องน้ำเพื่อชำระร่างกายตามปกติ
“นี่ก็สายแล้ว
เดี๋ยวป้าไปตามคุณหนูให้นะคะ”
“ไม่เป็นไรหรอกครับ
สงสัยจะยังแต่งตัวอยู่” ขุนเขาไม่ได้รีบร้อนอะไร
เขายกแก้วน้ำส้มคั้นขึ้นมาดื่มหลังจากทานโจ๊กหมูหมดชาม
“ป้านิ่มคะ
อาหารเช้าเสร็จรึยาง...”
ม่านหมอกเบิกตากว้างทันทีที่เธอเห็นขุนเขานั่งส่งยิ้มมาทางเธอ
“อรุณสวัสดิ์ครับคุณม่านหมอก^^”
เธออยากจะตบหน้าผากตัวเองจริงๆ
ทั้งๆที่เธอบอกเขาไปเองว่าให้มาหาวันนี้แท้ๆ ตัวเองดันลืมเองซะงั้น ไอ้หมอกเอ้ย! ทำไมถึงได้ขี้ลืมแบบนี้นะ!!
“ขอโทษนะคะคุณขุนเขา”
เธอยิ้มแห้งๆเดินมานั่งฝั่งตรงข้าม
“ไม่เป็นไรครับ”
เขาตอบ
ม่านหมอกรีบทานโจ๊กตรงหน้าอย่างรีบร้อน
ทำให้โจ๊กลวกปากเธอจนอุทานออกมาเสียงดัง ขุนเขาเห็นจึงหยิบแก้วน้ำส้มคั้นส่งให้เธอ
“ขอบคุณค่ะ”
“ค่อยๆทานดีกว่านะ
ผมไม่ได้รีบอะไร” เขาตอบยิ้มๆ เธอพยักหน้าแล้วทานต่อ
.
ภายในห้องนอนของคุณปู่
คุณพ่อนั่งอ่านหนังสือวรรณกรรมให้ท่านฟังด้านใน
ด้านนอกสี่พี่น้องกำลังรอการมาถึงของขุนเขาและแฟนของเขาอยู่
“ฝากจัดการเอลี่ให้ด้วยนะ
วันนี้ฉันไม่เข้าออฟฟิศนะ” ขุนเขาโทรบอกปกรณ์
รถสปอร์ตของขุนเขาขับเข้ามาจอดด้านหน้า
ขุนเขาเดินลงมาก่อนและอ้อมมาเปิดประตูให้เธอ ม่านหมอกเอ่ยขอบคุณแล้วลงจากรถมา
“ผมจะพาคุณไปหาคุณปู่”
“ค่ะ”
“คุณคงอ่านสมุดเล่มนั้นมาดีแล้วใช่ไหม?” ขุนเขาหันมาถาม
“ค่ะ
ฉันอ่านมาอย่างดี” เขาพยักหน้า
“งั้นเราไปกันเถอะ”
ขุนเขาคว้าเอวของม่านหมอกเข้ามาใกล้ตัว
เธอสะดุ้งเล็กน้อยกำลังจะหันมาถามแต่ก็โดนเขาพูดขัดขึ้นก่อน
“อุ้ย!”
“อย่าลืมสิว่าคุณเล่นเป็นแฟนผมอยู่”
เขากระซิบข้างหู
“ค่ะ
ฉันแค่ตกใจนิดหน่อย” เธอตอบ
สี่พี่น้องที่ยืนรออยู่ต้องตะลึงเมื่อเห็นขุนเขาเดินเข้ามาพร้อมกับหญิงสาวที่ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน
“หมอก
นี่คือพี่น้องของผม” ขุนเขาแนะนำพี่น้องของตน สี่หนุ่มยืนเรียงหน้า
“สวัสดีค่ะ
ฉันม่านหมอกค่ะ เป็นแฟนของพี่ขุนค่ะ” ขุนเขายกยิ้มเมื่อเห็นเธอเรียกเขาว่าพี่
“สวัสดีครับ
ผมผืนดิน เรียกว่า พี่ดินก็ได้นะ เป็นพี่ใหญ่ของบ้าน ยินดีที่ได้รู้จัก”
“ผมเวหา
เรียกว่า พี่ลมก็ได้นะ เป็นพี่รองของบ้าน ยินดีที่ได้รู้จักนะ”
“พี่ชื่ออัคนีนะ
เรียกสั้นๆว่า พี่ไฟก็ได้ ยินดีที่ได้รู้จักจ๊ะ”
“ผมชื่อภูตะวัน
เรียกสั้นๆว่า ตะวันก็ได้ เป็นน้องเล็กของบ้าน ยินดีที่ได้รู้จักนะ”
สี่หนุ่มส่งยิ้มให้เธออย่างเป็นมิตร
เธอรู้สึกเบาใจและไม่อึดอัดเท่าที่คิดไว้ตอนแรก ขุนเขาพาเธอเดินเข้าไปในห้องของคุณปู่
“มากันแล้วครับคุณพ่อ”
คฑาหันมาบอกพ่อของตน
“อรุณสวัสดิ์ครับคุณปู่”
ขุนเขาเดินเข้ามานั่งข้างๆก่อนจะเข้าไปหอมแก้มคุณปู่หนึ่งที
“นี่เธอ...คงจะเป็น...แฟนของ...เจ้าขุนเขา...สินะ”
คุณปู่ถามเธอ
“ค่ะ
สวัสดีค่ะ ฉันชื่อม่านหมอก เป็นแฟนของพี่ขุนค่ะ”
ม่านหมอกเดินเข้ามานั่งข้างๆขุนเขา
“สวยมาก...”
คุณปู่เอ่ยชมเธอ
“ขอบคุณค่ะ”
“หมอก
นี่พ่อของพี่เอง” ขุนเขาไม่ลืมที่จะแนะนำพ่อของเขาให้เธอรู้จัก
“สวัสดีค่ะคุณพ่อ”
คฑาส่งยิ้มอย่างเอ็นดูให้แฟนของลูกชาย
“คบกัน...มานาน...รึยังล่ะ”
คุณปู่ชวนคุย
“เกือบปีแล้วครับคุณปู่”
ขุนเขาตอบ
“แล้ว...จะแต่ง...กันเมื่อไหร่”
คำถามนี้ทำเอาอึ้งเล็กน้อย
“ขอเวลาอีกสักนิดนะครับ
ผมกับหมอกเราจะแต่งงานกันแน่นอนครับ” ขุนเขาคว้ามือของม่านหมอกมากุมไว้
แววตาอ่อนโยนส่งมาให้เธอ ทำเอาใจของเธอสั่นไหวเมื่อได้เห็น
“ค่ะ
ขอเวลาอีกหน่อยนะคะคุณปู่”
“ดี...ดีแล้ว”
คุณปู่ยิ้มกว้างออกมา ขุนเขายิ้มตาม ม่านหมอกใจเต้นอีกครั้งเมื่อเห็นเขายิ้ม
อิตากวางยิ้มได้น่ารักน่าหยิบมากอ่ะ ><
หลังจากคุยกันอยู่สักพัก ขุนเขาก็พาม่านหมอกออกมาเพราะให้คุณปู่ได้นอนพักตามเวลา
ดูแล้ววันนี้คุณปู่อารมณ์ดีเป็นพิเศษ ยิ้มแย้มและมีสีหน้าสดใสขึ้น
“เธอเป็นเด็กในฮาเร็มของแก...”
เวหากำลังจะเอ่ยถาม
“เฮีย
หมอกเธอไปรอที่ห้องนั่งเล่นนะเดี๋ยวพี่ตามไป” ม่านหมอกพยักหน้าและเดินแยกออกไป
“หมอกไม่ใช่เด็กในฮาเร็มของผม
ตอนนี้ผมยังไม่สะดวกที่จะบอกพวกเฮียกับแก แต่เอาเป็นว่าคนนี้ผมจริงจัง!”
แววตาของขุนเขาดูจริง ทำเอาพี่ๆทั้งสามและน้องเล็กไม่ซักไซร้อะไรอีก
.
ขุนเขาขับพาม่านหมอกไปข้างนอกเพื่อทำการตกลงใหม่อีกครั้งและคิดหาแผนการต่อไป
เขาพาเธอมายังร้านอาหารใกล้ไร่เพราะรัก
“ดูพวกพี่ๆกับน้องชายของคุณจะสงสัยฉันนะคะ”
ม่านหมอกหันมาพูดกับเขา
“ก็อย่างว่าแหละ
ผมไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนเข้าไปแนะนำกับที่บ้านมาก่อน คุณเป็นคนแรกที่ผมพาไปและพาไปหาคุณปู่”
คำพูดของเขาทำเอาหัวใจน้อยๆของเธอเต้นแรงซะงั้น อย่าหวั่นไหวเชียวนะยัยหมอก
เธอเตือนสติตัวเอง
“ฉันเองก็ไปบ้านผู้ชายคนอื่นครั้งแรกเหมือนกันค่ะ”
ขุนเขายิ้มกว้างทันที
ขุนเขาเลื่อนเก้าอี้ออกให้เธอนั่งอย่างสุภาพบุรุษ
ม่านหมอกเอ่ยขอบคุณ พนักงานเดินมารับออเดอร์ที่โต๊ะของเขา
พวกเขาอดสงสัยไม่ได้ว่าผู้หญิงที่ขุนเขาพามาด้วยเป็นใคร เพราะพวกเขาไม่เคยเห็นขุนเขาพาผู้หญิงคนไหนมาทานข้าวที่นี่มาก่อน
“รับเหมือนเดิมใช่ไหมคะคุณขุนเขา”
พนักงานสาวเอ่ยถาม
“ของผมเหมือนเดิมครับ
คุณหมอกทานอะไรดีครับ?” เขาหันมาถามเธอ
“ฉันขอข้าวผัดหมูแล้วกันนะคะ”
เขาอมยิ้ม ขนาดสั่งอาหารยังน่ารักเลย >< ขุนเขาคิดในใจ
“ตามนี้แล้วกันนะครับ”
พนักงานเดินกลับเข้าไปหลังรับออเดอร์เสร็จ
“ดูเหมือนคุณจะมาทานที่นี่บ่อยนะคะ”
“ก็บ่อยนะ
ร้านนี้ใกล้ไร่เพราะรักของเฮียดิน เปิดมาตั้งแต่พวกเรายังเด็กๆ”
“แต่พนักงานมองฉันแปลกๆนะ”
“ไม่แปลกหรอก
ทุกทีผมมาทานคนเดียวไม่ก็มากับพวกเฮียไม่ก็ไอ้ตะวัน
นี่เป็นครั้งแรกที่ผมพาผู้หญิงมาด้วย” ครั้งแรกอีกแล้วเหรอ
อิตากวางอย่าทำให้ใจฉันสั่นอีกได้ป่ะ
ระหว่างทานอาหารทั้งสองก็พูดคุยทำความรู้จักกันมากขึ้น
และความรู้สึกดีๆของม่านหมอกก็เริ่มมีให้ขุนเขาเพิ่มมากขึ้นด้วย
*-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------*
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น